ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Ένας ηλικιωμένος άνδρας πλησίασε διστακτικά την κεντρική είσοδο ενός πολυτελούς εστιατορίου. Το κοστούμι του ήταν προσεκτικά σιδερωμένο, αλλά φθαρμένο

Όταν η Άννα ερωτεύτηκε έναν ταπεινό δάσκαλο, οι γονείς της της έθεσαν ένα δίλημμα: αυτός ή εμείς. Την ημέρα του γάμου της, οι θέσεις τους έμειναν άδειες

Αργά το βράδυ. Στο δρόμο ήταν σχεδόν έρημα – η ιδανική ώρα για την εργασία που συνήθως έκανε η Ζαμίρα. Αργά και χωρίς βιασύνη, έβγαζε τα σκουπίδια από

Η Μάσα στεκόταν στο παράθυρο. Δίπλα της, στο τραπέζι, βρισκόταν ένας φορητός υπολογιστής γεμάτος πίνακες, διαγράμματα και εκθέσεις. Πίσω της επικρατούσε

— Κοίτα, πάλι αυτός ο σκύλος τριγυρνάει εδώ. Εδώ και πάνω από δύο εβδομάδες είναι σ’ αυτό το σημείο. — Ναι, φέρεται κάπως παράξενα. Λένε πως φυλάει κάτι.

— Ξέρεις, πάντα ονειρευόμουν δικό μου σπίτι, — είπα με ένα ελαφρύ χαμόγελο κοιτάζοντας τα κλειδιά που κρατούσε στα χέρια του. — Εγώ όμως πάντα είχα δικό

Εκείνη την ημέρα ο Τζόναθαν Πιρς επέστρεψε σπίτι νωρίτερα από το κανονικό. Δεν ήξερε ακόμα ότι σε εκείνη τη στιγμή είχε περάσει μια αόρατη γραμμή – ανάμεσα

Ήταν ένα ήρεμο Σάββατο όταν ο κόσμος μου ανατράπηκε. Ήμουν στο σπίτι, απολαμβάνοντας τη χαλαρή μου μέρα, ακουμπισμένη στον καναπέ με ένα βιβλίο.

Την επόμενη μέρα την περίμενε κάτι. Το κορίτσι δεν προσπέρασε τον ηλικιωμένο που είχε χαθεί στο δρόμο. Την επόμενη μέρα την περίμενε κάτι.

– Έχουμε υποθήκη, Λεν. – Το διαμέρισμά μας είναι ενός δωματίου. – Εγώ είμαι ο μόνος που δουλεύει. – Λεν, έχεις τρελαθεί; Μόλις γεννήσαμε το δικό μας παιδί!