Το βράδυ του γάμου τους, εκείνος πήγε στο μπάνιο και όταν βγήκε, εκείνη σχεδόν λιποθύμησε…
Η Σόνια μεγάλωσε σε μια μικρή πόλη.
Η οικογένειά του — ο πατέρας του, ο Ιβάν· η μητέρα του, η Μαρία· και ο μικρότερος αδερφός του, ο Αλέξεϊ — ζούσαν σε έναν συνεχή αγώνα για επιβίωση.
Ο Ιβάν, με τα τραχιά του χέρια, επισκεύαζε τα υπόστεγα των γειτόνων ή βοηθούσε στις φάρμες όταν χρειαζόταν.
Η Μαρία έραβε τη νύχτα, σκυφτή πάνω από μια παλιά ραπτομηχανή στο αμυδρό φως ενός λαμπτήρα.
Αλλά σχεδόν ποτέ δεν υπήρχαν χρήματα για ψωμί, πατάτες και κρέας τις γιορτές.
Η Σόνια, η μεγαλύτερη, ήξερε από μικρή τι θα πει πείνα.
Ήταν δεκάξι όταν αρνήθηκε για πρώτη φορά το δείπνο, λέγοντας ψέματα ότι δεν πεινούσε, για να φάει ο Αλέξεϊ, που ήταν αδύνατος και πάντα κρύωνε, την μερίδα του.
Τα βράδια καθόταν στο παράθυρο, κοιτούσε τις σκοτεινές σιλουέτες των δέντρων και ονειρευόταν τη μέρα που η οικογένειά του θα σταματούσε να μετράει κάθε δεκάρα.
Η εργασία στο χωριό ήταν σπάνια· οι νέοι έφευγαν για την πόλη και όσοι έμεναν προσπαθούσαν να πιάσουν όποια ευκαιρία για να τραφούν.
Η Σόνια και ο Αλέξεϊ προσπαθούσαν κι αυτοί να βρουν κάτι, αλλά οι προσπάθειές τους ανακόπτονταν από την αδιαφορία του κόσμου.
Ο Ιβάν συχνά έλεγε: «Θα προχωρήσουμε μπροστά, το σημαντικό είναι να μείνουμε ενωμένοι.»
Αλλά η Σόνια έβλεπε πως η πλάτη της γινόταν όλο και πιο σκυφτή με κάθε χρόνο που περνούσε, και το βλέμμα της μητέρας της όλο και πιο κουρασμένο.
Ήξερε ότι αν τίποτα δεν άλλαζε, η ζωή της θα συνέχιζε να είναι ένας αδιάκοπος κύκλος φτώχειας.
Παρόλη τη φτώχεια, ο Ιβάν και η Μαρία πίστευαν στη δύναμη της γνώσης.
«Μελετήστε, παιδιά», έλεγαν, «αυτό είναι το εισιτήριό σας για μια άλλη ζωή.»
Η Σόνια προσκολλήθηκε σε αυτά τα λόγια σαν σωσίβιο.
Ήταν καλή μαθήτρια και οι προσπάθειές της απέδωσαν.
Το σχολείο την βοήθησε να πάρει μια δωρεάν θέση στο πανεπιστήμιο και υποτροφία.
Όταν έφυγε για την πόλη, η Σόνια ένιωσε για πρώτη φορά ότι είχε μια ευκαιρία.
Το κολέγιο έγινε για εκείνη ένας νέος κόσμος: μαθήματα, βιβλία, θορυβώδεις διάδρομοι.
Σπούδαζε οικονομικά, ονειρευόταν μια μέρα να ανοίξει τη δική της επιχείρηση και να βγάλει την οικογένειά της από τα χρέη.
Αλλά η πραγματικότητα αποδείχτηκε σκληρή.
Μετά την αποφοίτηση, όλες οι καλές δουλειές στην πόλη είχαν ήδη καλυφθεί· οι γνωριμίες και τα χρήματα μετρούσαν περισσότερο από το πτυχίο.
Η Σόνια γύρισε σπίτι με μια βαλίτσα και σπασμένες ελπίδες, και βρήκε δουλειά ως ταμίας σε ένα κατάστημα…
