Μόλις λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα, ο Αντρέι Κοβαλένκο ήταν βέβαιος πως η σημαντικότερη στιγμή της ημέρας είχε ήδη φτάσει. Πήρε το τηλέφωνο από τα χέρια
Στην πρώτη σελίδα του φακέλου, με μεγάλα γράμματα, έγραφε: «VERBA CAPITAL. Managing Partner — Λαρίσα Κοβάλ». — Σας ευχαριστώ που βρήκατε τόσο γρήγορα χρόνο
Η Άννα πλησίασε στην άκρη της βεράντας και κοίταξε προς τα εκεί όπου ο χειμωνιάτικος ήλιος περνούσε ανάμεσα από τα σύννεφα και άπλωνε μια μακριά λωρίδα
Όταν ακούστηκε η φωνή του Μαξίμ στο τηλέφωνο, η Σοφία πάγωσε πίσω μας, χωρίς ακόμη να υποψιάζεται ποιο ακριβώς αίτημα θα του έκανα. — Μαξίμ, μην απενεργοποιήσεις
Στην οθόνη του τηλεφώνου εμφανίστηκε η φωτογραφία του δικηγόρου και από το ηχείο ακούστηκε μια ήρεμη ανδρική φωνή, που έκανε αμέσως τον Γκριγκόρι να σταματήσει να φωνάζει.
Το ασανσέρ κόλλησε ανάμεσα στον τρίτο και τον τέταρτο όροφο, κι έτσι η Βερόνικα ανέβηκε τρέχοντας από τις σκάλες, κρατώντας σφιχτά ένα κουτί με τούρτα
Εκείνο το βράδυ δεν πήγα αμέσως στο σπίτι, γιατί για πρώτη φορά εδώ και αρκετά χρόνια δεν ήξερα καν ποιο μέρος μπορούσα πραγματικά να αποκαλώ σπίτι.
Η Μαρίνα σήκωσε τα μάτια της και είπε κάτι που μου πάγωσε τα χέρια: ο Φιόντορ της είχε απαγορεύσει να επικοινωνήσει μαζί μου μέχρι τα μεσάνυχτα, όσο κι
Είχα προλάβει να κάνω μόνο ένα ακόμη βήμα, όταν πίσω μου οι διπλές πόρτες άνοιξαν απότομα. Η μουσική δεν σταμάτησε αμέσως, αλλά οι άνθρωποι κοντά στην
Ο Γκάρικ στεκόταν στη μέση του υπνοδωματίου με τον άδειο κουβά στο χέρι και κοιτούσε τη βαλίτσα σαν να είχα ξαφνικά αρχίσει να μιλάω μια άγνωστη γλώσσα.