Ο Κιρίλ το είπε αυτό το βράδυ της Τετάρτης, όταν η Αναστασία ήδη ζέσταινε τη σούπα. — Η μαμά και η Ξένια θα έρθουν σήμερα. Σε περίπου τρεις ώρες, ίσως λίγο αργότερα.
Η σύζυγός μου πέθαινε όταν μου ζήτησε να βρω την Άννα — τη γυναίκα που είχε απορρίψει την πρότασή μου σαράντα χρόνια νωρίτερα. Τήρησα την υπόσχεσή μου.
**Κεφάλαιο 1: Η ανατομία ενός κατάγματος** Η αποπνικτική ζέστη από χίλιους κρυστάλλινους λαμπτήρες έπεσε πάνω στους ώμους μου τη στιγμή που ο Σόγιερ πέρασε
— Πίστεψέ με, θα μπορέσεις να περπατήσεις ξανά — είπε η τρίχρονη Μία στο κορίτσι, το οποίο οι καλύτεροι γιατροί της πόλης είχαν σχεδόν πείσει να σταματήσει να ελπίζει.
Διέκοψα κάθε επαφή με τους γονείς μου για δύο χρόνια, αφού σε κάθε διαφωνία έπαιρναν πάντα το μέρος της αδελφής μου, δεν ήρθαν στην αποφοίτησή μου και
Η μηχανή πήρε μπροστά με την πρώτη, λες και το αυτοκίνητο περίμενε αυτή τη στιγμή όχι λιγότερο από την ίδια τη Νάντια. Στον καθρέφτη — η αυλόπορτα ορθάνοιχτη
Η σιωπή ενός άδειου σπιτιού έχει τη δική της ακουστική. Για δεκατέσσερις συνεχόμενες ώρες, αυτή η σιωπή αντηχούσε πάνω στα ξύλινα πάνελ της τραπεζαρίας
Η αίθουσα βυθίστηκε εντελώς στη σιωπή όταν ο σύζυγός μου σήκωσε το ποτήρι της σαμπάνιας του και με κοίταξε κατευθείαν. «Στην Eleanor», είπε ο Adrian χαμογελώντας.
**Κεφάλαιο 1: Η Ψευδαίσθηση του Εκατομμυρίου** Το μελάνι στα δικαστικά έγγραφα ήταν ακόμη σχεδόν φρέσκο από τον εκτυπωτή, όμως ούτε ο δυνατός άνεμος του
Πριν από πέντε χρόνια, ο Μάρκους Χέιλ ήταν σίγουρος ότι είχε βάλει τελεία στην ιστορία του γάμου του. Πίστευε ότι η Έβελιν θα εξαφανιζόταν.