Κοίταξα τον Ντένις και, για πρώτη φορά όλη εκείνη τη μέρα, δεν ένιωσα θυμό. Αλλά κάτι άλλο. Λύπη. Γιατί στα μάτια του δεν υπήρχε ένας άνθρωπος που γνώριζε
Σταμάτησα μπροστά στις πόρτες του ασανσέρ, κρατώντας το μικρό χέρι της Σολομίγια στο δικό μου, και για πρώτη φορά όλη εκείνη τη μέρα ένιωσα όχι θυμό, αλλά
Στεκόμουν δίπλα στο κρύο μπρούτζινο κιγκλίδωμα και προσπαθούσα να αναγκάσω τον εαυτό μου να αναπνεύσει. Κάθε ανάσα έμοιαζε υπερβολικά δυνατή.
Η γκρίζα, ψιλή, ενοχλητική βροχή χτυπούσε το περβάζι του παραθύρου για τρίτη συνεχόμενη μέρα, όμως στο διαμέρισμα ήταν ζεστά και gemütlich και μύριζε μηλόπιτα
– Τι, ήρθες στ’ αλήθεια έτσι; – Η Άλλα Βικτόροβνα με κοίταξε από την πόρτα, από τον γιακά μέχρι τα αθλητικά μου παπούτσια, και δεν έκρυψε την απογοήτευσή της.
Ήδη καταλάβαινα ότι το φιλί, η κρυφή κάμερα και η θρασύτητα της Μαρίνας ήταν μέρη του ίδιου σχεδίου, αλλά το χειρότερο παρέμενε άγνωστο: τι ακριβώς περίμεναν
Καθόμουν δίπλα στο νοσοκομειακό κρεβάτι της Γουέντι και κοιτούσα τις οθόνες που έδειχναν τον σταθερό καρδιακό παλμό της γυναίκας μου. Μόλις λίγες ώρες
Ο Λούκα επέστρεψε από το Μαϊάμι τρεις μέρες αργότερα. Επέστρεψε με το χαμόγελο ενός ανθρώπου που ήταν βέβαιος ότι όλα είχαν ήδη αποφασιστεί.
Η Ταμάρα Ιβάνοβνα μπήκε για πρώτη φορά στο μικρό νοικιασμένο διαμέρισμά τους του ενός δωματίου σαν να είχε έρθει να επιθεωρήσει τη δουλειά κάποιων αμελών υφισταμένων.
Όταν ένα ιδιωτικό ελικόπτερο προσγειώθηκε πίσω από το σπίτι της Κλάρα, κατάλαβε μόνο ένα πράγμα: ο άντρας που είχε βρει στην πύλη λίγες μέρες νωρίτερα