**Κεφάλαιο 1: Η ανατομία ενός κατάγματος** Η αποπνικτική ζέστη από χίλιους κρυστάλλινους λαμπτήρες έπεσε πάνω στους ώμους μου τη στιγμή που ο Σόγιερ πέρασε
— Πίστεψέ με, θα μπορέσεις να περπατήσεις ξανά — είπε η τρίχρονη Μία στο κορίτσι, το οποίο οι καλύτεροι γιατροί της πόλης είχαν σχεδόν πείσει να σταματήσει να ελπίζει.
Διέκοψα κάθε επαφή με τους γονείς μου για δύο χρόνια, αφού σε κάθε διαφωνία έπαιρναν πάντα το μέρος της αδελφής μου, δεν ήρθαν στην αποφοίτησή μου και
Η μηχανή πήρε μπροστά με την πρώτη, λες και το αυτοκίνητο περίμενε αυτή τη στιγμή όχι λιγότερο από την ίδια τη Νάντια. Στον καθρέφτη — η αυλόπορτα ορθάνοιχτη
Η σιωπή ενός άδειου σπιτιού έχει τη δική της ακουστική. Για δεκατέσσερις συνεχόμενες ώρες, αυτή η σιωπή αντηχούσε πάνω στα ξύλινα πάνελ της τραπεζαρίας
Η αίθουσα βυθίστηκε εντελώς στη σιωπή όταν ο σύζυγός μου σήκωσε το ποτήρι της σαμπάνιας του και με κοίταξε κατευθείαν. «Στην Eleanor», είπε ο Adrian χαμογελώντας.
**Κεφάλαιο 1: Η Ψευδαίσθηση του Εκατομμυρίου** Το μελάνι στα δικαστικά έγγραφα ήταν ακόμη σχεδόν φρέσκο από τον εκτυπωτή, όμως ούτε ο δυνατός άνεμος του
Πριν από πέντε χρόνια, ο Μάρκους Χέιλ ήταν σίγουρος ότι είχε βάλει τελεία στην ιστορία του γάμου του. Πίστευε ότι η Έβελιν θα εξαφανιζόταν.
Για δεκατρία χρόνια, η Έλενα ζούσε με μια αλήθεια που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να αντέξουν ούτε για λίγες ημέρες. Ήξερε ότι ο σύζυγός
Η πεθερά μου σηκώθηκε από το τραπέζι ακριβώς τη στιγμή που κρατούσα στο χέρι μου την ταξιδιωτική τσάντα με τα δικά μου πράγματα και τα πράγματα της Σοφίας.