Μαζί με τον σύντροφό της μετακόμισε σε ένα λεγόμενο «σπιτάκι για τη γιαγιά» στην αυλή της κόρης της.
Για πολλούς ανθρώπους μια τέτοια απόφαση φαίνεται ασυνήθιστη, όμως για αυτή την οικογένεια ήταν η ιδανική λύση.
Η κόρη είχε αρκετό χώρο πίσω από το σπίτι της και η σχέση ανάμεσα στη μητέρα και την κόρη ήταν πολύ στενή.
Πριν ξεκινήσουν το σχέδιο, όλοι ήθελαν να είναι σίγουροι ότι συμφωνούσε και ο σύζυγος της κόρης.
Αφού η οικογένεια πήρε την απόφαση από κοινού, επικοινώνησαν με έναν αρχιτέκτονα.
Έτσι δημιουργήθηκε ένα μικρό, αλλά πολύ καλά σχεδιασμένο σπίτι με όλα όσα χρειάζεται κανείς για να ζήσει.
Παρόλο που το σπίτι έχει περιορισμένο χώρο, διαθέτει υπνοδωμάτιο, σαλόνι, κουζίνα και ακόμη και δύο μπάνια.
Το εσωτερικό είναι φωτεινό, τακτοποιημένο και μοντέρνο.
Για τη Μέρεντιθ και τον σύντροφό της, η μετακόμιση ήταν στην αρχή μια μεγάλη αλλαγή.
Έπρεπε να αποχωριστούν πολλά πράγματα και να μάθουν να ζουν με λιγότερα αντικείμενα.
Στο τέλος όμως κατάλαβαν ότι λιγότερος χώρος δεν σημαίνει χειρότερη ποιότητα ζωής.
Αντίθετα, το μικρότερο σπίτι τους έδωσε περισσότερη ελευθερία και μεγαλύτερη εγγύτητα με την οικογένεια.
Ιδιαίτερα όμορφο ήταν το γεγονός ότι η Μέρεντιθ σύντομα θα γινόταν γιαγιά.
Έτσι μπορούσε να βρίσκεται κοντά στην κόρη της και να τη βοηθά στην καθημερινότητα.
Αυτός ο τρόπος κατοίκησης γίνεται όλο και πιο δημοφιλής ανάμεσα στους ηλικιωμένους.
Πολλοί συνταξιούχοι αναζητούν μια πιο οικονομική, πιο απλή και πιο οικογενειακή εναλλακτική λύση αντί για ένα μεγάλο σπίτι.
Το παράδειγμα της Μέρεντιθ δείχνει ότι ένα μικρότερο σπίτι μπορεί να ανοίξει ένα νέο και πιο ευτυχισμένο κεφάλαιο στη ζωή.
