ενδιαφέρον

«Είναι ζωντανός; Είναι πραγματικά ζωντανός;» ρωτούσε η Στέφανι, προσπαθώντας να δει το νεογέννητο πίσω από τις πλάτες των γιατρών. «Ναι», απάντησε η γιατρός Χίλορι Ρούμεζ.

— Εσύ είσαι;.. Βέρα; — Γεια σου, Κώστα. Δεν το περίμενες; Μπροστά του στεκόταν μια γυναίκα — σίγουρη, με ίσια πλάτη και ένα ελαφρύ χαμόγελο στα χείλη.

Μπήκε στην αίθουσα, γεμάτη από φωνές, ήχους πιάτων και σερβιτόρους που σύρονταν ανάμεσα στα τραπέζια. Τα πάντα έβραζαν — σαν να ήταν το εστιατόριο ένα

Σε μια μικρή αλλά γραφική πόλη, όπου όλοι γνώριζαν ο ένας τον άλλον με το όνομά του, ζούσε μια νεαρή κοπέλα που την έλεγαν Άννα. Η πόλη αυτή ήταν ήσυχη

Η δεκαπεντάχρονη Νάστια καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας μπροστά από ένα μπολ βρόμης, προσπαθώντας να εισπνεύσει το άρωμά της. Σήμερα είχε αποφασίσει σταθερά

«Όχι έτσι!» αναφώνησε εκνευρισμένα η Μαργαρίτα Πετρόβνα, πετώντας το πιρούνι δίπλα στη μισοτελειωμένη λαζάνια. «Κίρα, πρέπει να σε μάθουμε από την αρχή.

Η Αλίνα καθόταν στον καναπέ, χαλαρή, ακουμπισμένη στα μαλακά μαξιλάρια. Στο δωμάτιο επικρατούσε εκκωφαντική σιγή, που διακοπτόταν μόνο από τις μονότονες

Το κορίτσι κοιμόταν στον κάδο, βυθισμένο στον κόσμο των παιδικών της ονείρων, όταν την πλησίασε ένας δισεκατομμυριούχος που λεγόταν Ίγκορ.

Το σκοτάδι είχε ήδη πέσει πάνω στο δάσος, τα δέντρα μόλις που διακρίνονταν στο λυκόφως. Όλοι οι άνθρωποι βρίσκονταν στα σπίτια τους, ζεσταίνονταν με ένα

Μια παγωμένη θύελλα κάλυψε την επαρχιακή πόλη Λεσογκόρσκ. Στο αχνό φως των νοσοκομειακών λαμπτήρων, στο βασίλειο της νυχτερινής σιγής, η Μαρίνα Μπορίσοβα