Άγνωστος άντρας έφερνε κάθε μέρα λουλούδια σε μια άρρωστη γιαγιά, στην οποία είχαν δώσει το πολύ έναν μήνα ζωής· μια μέρα αποφάσισα να μάθω γιατί το κάνει και έμεινα συγκλονισμένη από την απάντησή του .
Εργάζομαι δέκα χρόνια στο νοσοκομείο ως νοσηλεύτρια και έχω δει πολλά, αλλά αυτό το ζευγάρι δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Είχαμε μια ηλικιωμένη γυναίκα, 70 ετών.
Οι γιατροί δεν της έδιναν καμία ελπίδα – το πολύ έναν μήνα, ίσως και λιγότερο.
Κι όμως, εκείνη κρατιόταν, χαμογελούσε πάντα, αστειευόταν, μας κερνούσε καραμέλες και προσπαθούσε να δίνει κουράγιο και στους υπόλοιπους ασθενείς.
Το πιο απίστευτο όμως ήταν πως κάθε μέρα την επισκεπτόταν ένας άντρας της ηλικίας της με λουλούδια.
Πάντα διαφορετικά: άλλοτε τριαντάφυλλα, άλλοτε μαργαρίτες, άλλοτε τουλίπες.
Κάθε φορά που έβλεπε αυτά τα λουλούδια, η γιαγιά φώτιζε σαν μικρό κορίτσι, έπαιρνε με προσοχή την ανθοδέσμη και τον ευχαριστούσε χαρούμενη.
Παρατήρησα ότι εκείνος ποτέ δεν καθόταν πολύ.
Απλώς της άφηνε τα λουλούδια, της έλεγε μερικά ζεστά λόγια και έφευγε.
Κάποια στιγμή δεν άντεξα και τον ρώτησα:
— Πείτε μου, γιατί φέρνετε λουλούδια κάθε μέρα; Ξέρουμε ότι δεν είστε ο σύζυγός της.
Ο άντρας αναστέναξε βαριά, τα μάτια του γέμισαν δάκρυα:
— Ναι, έχετε δίκιο. Έχω σύζυγο, δεν είμαι ο άντρας της. Αλλά πρέπει να το κάνω.
— Γιατί; — απόρησα.
Και τότε μου αφηγήθηκε μια ιστορία που με έκανε να ανατριχιάσω.
Όπως αποδείχτηκε, ήταν παλιός φίλος του συζύγου της.
Ο άντρας της γυναίκας νοσηλευόταν σε άλλο νοσοκομείο, καθηλωμένος στο κρεβάτι, ανίκανος πια να σηκωθεί.
Όμως σε όλη του τη ζωή της χάριζε λουλούδια — χωρίς λόγο, απλά έτσι.
Ήξερε πόσο πολύ τα αγαπούσε και πάντα έλεγε ότι το χαμόγελό της είναι το πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο.
Τώρα που δεν μπορούσε πια να το κάνει ο ίδιος, ζήτησε από τον φίλο του να το κάνει για λογαριασμό του.
Κι εκείνος τηρούσε πιστά την υπόσχεση, φέρνοντάς της κάθε μέρα ένα καινούργιο μπουκέτο.
Όταν άκουσα αυτή την ιστορία, η καρδιά μου σκίστηκε από πόνο και θαυμασμό.
Είπα τα πάντα στον διευθυντή του νοσοκομείου, και σύντομα κανονίσαμε να μεταφέρουμε τον άντρα της γυναίκας σε εμάς.
Τους έβαλαν στο ίδιο δωμάτιο.
Από τότε ξαναβρέθηκαν μαζί, κρατιόντουσαν από το χέρι και αντάλλασσαν χαμόγελα.
Ο φίλος δεν χρειαζόταν πια να φέρνει λουλούδια κάθε μέρα — τώρα ο σύζυγός της μπορούσε να βλέπει ο ίδιος το χαμόγελό της.
Δυστυχώς, η γιαγιά έφυγε σύντομα από τη ζωή.
Όμως οι τελευταίες της μέρες ήταν γεμάτες αγάπη, φροντίδα και αφοσίωση, δυνατότερη κι από την αρρώστια και τον χρόνο.
Αυτή η ιστορία έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μου, σαν απόδειξη ότι η αληθινή αγάπη υπάρχει.
