Ο Αντώνης σιωπούσε ήδη για τρίτη μέρα.
Η Ντάσα δεν καταλάβαινε τους λόγους.
Όχι, ήξερε ότι με τη σιωπή του την τιμωρούσε για κάτι.
Αλλά για τι αυτή τη φορά;
Ο άντρας της είχε μια απαίσια συνήθεια: αν ο Αντώνης ήταν δυσαρεστημένος με κάτι, δεν το έλεγε, απλώς σταματούσε να της μιλάει.
Και μπορούσε να μένει σιωπηλός μέρες ολόκληρες.
Κάποια στιγμή η Ντάσα του ζήτησε να μην το κάνει έτσι:
– Αντόσα, απλώς πες τι δεν σου αρέσει, γιατί όλα μπορούν να συζητηθούν και να διορθωθούν.
– Μήπως είναι καλύτερο να τσακωνόμαστε ή να κάνουμε σκηνές; – ρώτησε αυτός.
– Δεν μου άρεσε – γι’ αυτό έμεινα σιωπηλός.
Κι εσύ πρέπει να καταλάβεις τι έκανες λάθος.
– Με πληγώνει πολύ όταν σιωπάς, – παραπονέθηκε η Ντάσα.
– Έχεις δίκιο, έτσι πρέπει να είναι.
Πονάς, άρα την επόμενη φορά δεν θα ξανακάνεις κάτι τέτοιο, – της εξήγησε ο Αντώνης.
– Η μαμά μου έτσι με τιμωρούσε όταν ήμουν παιδί.
Στην αρχή έκλαιγα και στεναχωριόμουν, ακριβώς όπως κι εσύ τώρα.
Μετά κατάλαβα τι έπρεπε να κάνω.
Πήρα ένα φύλλο χαρτί και έγραφα πάνω όλες τις κακές πράξεις που είχα κάνει την ημέρα πριν από την ημέρα που η μαμά σταμάτησε να μου μιλάει.
Και ξέρεις, αυτό με βοήθησε.
Μερικές φορές ξαναδιάβαζα αυτά τα χαρτιά και θυμόμουν τι δεν έπρεπε να κάνω με τίποτα.
Αυτή η μέθοδος ανατροφής ήταν πολύ πιο αποτελεσματική από αυτές που χρησιμοποιούσαν οι γονείς των συμμαθητών μου.
