Τότε επενέβη ένας νεαρός άντρας — και έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε.
Πρόσφατα έγινα μάρτυρας μιας σκηνής στο μετρό που θα μου μείνει αξέχαστη.
Μέσα στο βαγόνι μπήκε μια νέα μητέρα με καροτσάκι.
Στην αρχή το παιδί κοιμόταν ήσυχα, αλλά σε λίγο ξύπνησε και άρχισε να κλαίει δυνατά.
Η γυναίκα, φανερά αμήχανη, ζήτησε συγγνώμη από τους γύρω και χαμηλόφωνα είπε:
— Συγγνώμη, απλώς πεινάει.
Χωρίς να περιμένει να ηρεμήσει, πήρε μια πάνα και ξεκίνησε να τον θηλάζει εκεί μέσα στο βαγόνι.
Οι περισσότεροι επιβάτες αντέδρασαν με διακριτικότητα: άλλοι γύρισαν το βλέμμα στο παράθυρο, άλλοι απλώς έκαναν πως δεν πρόσεξαν τίποτα.
Έμοιαζε σαν η κατάσταση να είχε λυθεί ομαλά.
Όμως δίπλα της καθόταν μια ηλικιωμένη γυναίκα.
Ξαφνικά γύρισε προς τη μητέρα και είπε δυνατά:
— Τι είναι αυτά που κάνεις; Εδώ υπάρχουν άντρες! Δεν ντρέπεσαι;
— Μα το παιδί πεινάει… — απάντησε ήρεμα η μητέρα. — Είναι κάτι απολύτως φυσικό.
— Φυσικό;! Στην εποχή μας οι έγκυες δεν κυκλοφορούσαν καν στους δρόμους, ντρέπονταν, ενώ εσείς οι νέοι έχετε χάσει κάθε ίχνος ντροπής! Αηδία προκαλεί να βλέπει κανείς!
— Μπορείτε απλώς να μη κοιτάτε, — παρατήρησε ψύχραιμα η μητέρα. — Οι υπόλοιποι δεν ενοχλούνται.
— Α, και αντιμιλάς κιόλας! Καθόλου σεβασμό στους μεγαλύτερους δεν έχετε πια.
Η νεαρή μητέρα προσπαθούσε να μη δώσει σημασία, αλλά η γιαγιά όλο και φώναζε δυνατότερα, κουνούσε τα χέρια της και τράβηξε την προσοχή όλου του βαγονιού.
Η ατμόσφαιρα γινόταν ολοένα και πιο δύσκολη.
Και τότε ξαφνικά επενέβη ένας νεαρός, που όση ώρα στεκόταν εκεί παρακολουθούσε.
Έκανε κάτι που σόκαρε όλους τους επιβάτες.
Έβγαλε το μπουφάν του, πλησίασε τη μητέρα και με προσοχή σκέπασε εκείνη και το παιδί.
— Έτσι είναι καλύτερα, — είπε, και γύρισε προς την ηλικιωμένη.
— Ελπίζω τώρα να κλείσετε επιτέλους το στόμα σας.
Δεν αντέχεται άλλο να ακούμε τα «στην εποχή μας». Η εποχή σας πέρασε. Τώρα ισχύουν άλλα.
— Δεν είναι δική σου δουλειά, — πετάχτηκε απότομα η γυναίκα.
— Σιωπήστε ή αλλάξτε θέση, γιατί αλλιώς θα υπάρξει πρόβλημα.
— Με απειλείς; — εξεράγη η γιαγιά.
— Ναι, ακριβώς, — αποκρίθηκε ήρεμα ο νεαρός. — Φτάνει πια. Κι εσείς γυναίκα είστε, αντί να την υποστηρίξετε, της δημιουργείτε προβλήματα.
Στο βαγόνι απλώθηκε σιωπή.
Η ηλικιωμένη φύσηξε περιφρονητικά, αλλά δεν τόλμησε να συνεχίσει.
Στην επόμενη στάση σηκώθηκε και βγήκε, σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Κι η μητέρα, σκεπασμένη με το μπουφάν, κατάφερε να θηλάσει το μωρό της με ηρεμία.
