Business class. Μακρινή διεθνής πτήση.
Είχα αγοράσει το εισιτήριο νωρίτερα και επέλεξα επίτηδες θέση δίπλα στο παράθυρο — ήθελα να περάσω αυτές τις ώρες ήρεμα, να δουλέψω λίγο και απλά να χαλαρώσω.
Η επιβίβαση γινόταν κανονικά: οι επιβάτες κάθονταν στις θέσεις τους, τοποθετούσαν τα χειραποσκευά τους, οι αεροσυνοδοί μοίραζαν νερό.
Ήμουν ήδη καθισμένη όταν μπήκε στην καμπίνα ένας άντρας — κομψός, με ακριβό κοστούμι και δερμάτινη τσάντα στο χέρι.
Με ένα αυθάδικο ύφος περπάτησε στο διάδρομο και σταμάτησε δίπλα μου.
Κοίταξε τη διπλανή θέση, μετά εμένα, έκανε μια εμφανή γκριμάτσα και δυνατά, ώστε να τον ακούσουν όλοι γύρω, είπε:
— Είναι κάποιο αστείο; Πλήρωσα για business class και νιώθω σα να είμαι σε αστικό λεωφορείο την ώρα αιχμής!
Ανασήκωσε θεατρικά τα μάτια του και μετά με περιφρόνηση κοίταξε προς το μέρος μου.
— Πρέπει να συγκεντρωθώ, πετάω για επιχειρηματική συνάντηση, και τώρα, όπως φαίνεται, ούτε καν να καθίσω άνετα θα μπορέσω, μουρμούρισε καθώς κάθισε.
Ήταν ξεκάθαρο χωρίς λόγια.
Η υπόνοια δεν είχε να κάνει με τις συνθήκες, αλλά με το σώμα μου.
— Ποιος άραγε άφησε τέτοιους ανθρώπους να αγοράσουν εισιτήρια εδώ; — ψιθύρισε, αλλά αρκετά δυνατά για να το ακούσω.
Καθισμένος άρχισε να με σπρώχνει επιδεικτικά με τον αγκώνα, σα να ήθελε να τονίσει τη δυσαρέσκειά του.
Ήταν δυσάρεστο, επώδυνο και… ταπεινωτικό.
Γύρισα προς το παράθυρο για να μην καταλάβει κανείς πόσο ήθελα να κλάψω.
Ποτέ δεν θα φανταζόμουν ότι ένας ενήλικας, που δείχνει μορφωμένος, μπορεί να είναι τόσο αγενής.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης δεν σταμάτησε — έκανε θόρυβο με χαρτιά, σφύριζε, κουνιόταν σα να είναι επίτηδες άβολα.
Δεν είπε τίποτα άλλο, αλλά η συμπεριφορά του τα έλεγε όλα.
Έμεινα σιωπηλή.
Γνωρίζω τέτοιες ματιές και ψιθύρους, αλλά τέτοια ανοιχτή αγένεια ήταν πρώτη φορά.
Όμως, προς το τέλος της πτήσης, συνέβη κάτι που φαίνεται πως τον έκανε σοβαρά να μετανιώσει για τη στάση του απέναντί μου.
Όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε και οι επιβάτες ετοιμάζονταν να κατέβουν, ο βοηθός μου που πετούσε στην οικονομική θέση πλησίασε.
Με ευγενικό νεύμα είπε:
— Κυρία Σμιθ, τα έχουμε διευθετήσει όλα.
Αν σας βολεύει, μετά το check-in στο ξενοδοχείο θα πάμε κατευθείαν στον χώρο του φόρουμ.
Η παρουσίασή σας είναι έτοιμη.
Ο άντρας δίπλα μου πάγωσε.
Ένιωσα καθαρά το βλέμμα του καρφωμένο σε μένα.
Ο βοηθός απομακρύνθηκε κι εκείνος άλλαξε ξαφνικά την έκφραση και τον τόνο της φωνής του.
— Συγγνώμη… κι εσείς συμμετέχετε στο συνέδριο;
Άκουσα πως μία από τις βασικές ομιλήτριες είναι η Δρ. Σμιθ…
— Σωστά, — απάντησα ήρεμα, σηκώνοντας το σώμα μου και παίρνοντας την τσάντα μου. — Αυτή είμαι εγώ.
Το πρόσωπό του έγινε χλωμό.
Άρχισε να μασουλάει κάτι για το πόσο θαυμάζει το επιστημονικό μου έργο, πως διάβασε τα άρθρα μου και ονειρευόταν να παρακολουθήσει τη διάλεξή μου για τη νευροψυχολογία και την τεχνητή νοημοσύνη.
Απλώς χαμογέλασα ελαφρά και, χωρίς να πω κάτι άλλο, βγήκα πρώτη.
Έμεινε καθισμένος σαν να του είχαν τραβήξει το έδαφος κάτω από τα πόδια.
Ειλικρινά ελπίζω πως μετά από αυτό το περιστατικό δεν θα κρίνει πια ανθρώπους μόνο από την εμφάνισή τους.
