Λαμβάνοντας υπόψη ότι ήμουν άγονη, η οικογένεια του αρραβωνιαστικού μου με παρόλα αυτά ζήτησε σε γάμο.
Το βράδυ του γάμου, όταν σήκωσα το πέπλο, έμεινα άφωνη όταν ανακάλυψα τον λόγο.
Παρόλο που ήξεραν ότι δεν μπορούσα να κάνω παιδιά, η οικογένεια του γαμπρού επέμεινε να με παντρευτεί.
Το βράδυ του γάμου, όταν σήκωσα το πέπλο, με συγκλόνισε η αλήθεια…
Με λένε Ανάνια Σάρμα, είμαι 30 ετών.
Πίστευα ότι θα περνούσα τη ζωή μου μόνη.
Πριν τρία χρόνια, μετά από μια επέμβαση στο AIIMS στο Νέο Δελχί, ο γιατρός μου είπε ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω μητέρα.
Αυτά τα νέα με σόκαραν κυριολεκτικά.
Ο τότε φίλος μου, Ροχάν, με τον οποίο ήμασταν μαζί πέντε χρόνια, σιώπησε όλο το βράδυ και την επόμενη μέρα μου έστειλε απλά ένα μήνυμα:
«Συγγνώμη. Ας χωρίσουμε».
Από εκείνη την ημέρα σταμάτησα να ονειρεύομαι το νυφικό.
Μέχρι που γνώρισα τον Καμπίρ.
Ο Καμπίρ Μάλχοτρα ήταν επτά χρόνια μεγαλύτερός μου.
Ήταν ο νέος διευθυντής του γραφείου μας στο Γκουργκαόν.
Ήρεμος, ευγενικός, με ένα χαμόγελο στα μάτια.
Τον θαύμαζα, αλλά κρατιόμουν σε απόσταση.
Πώς θα μπορούσε ένας τόσο τέλειος άντρας να επιλέξει μια γυναίκα σαν κι εμένα, που δεν μπορούσε να κάνει παιδιά;
Ωστόσο, έκανε αυτός το πρώτο βήμα.
Τα βράδια που έμενε αργά στη δουλειά, μου έφερνε ζεστά γεύματα ή αχνιστό κιχντί.
Τις κρύες μέρες άφηνε διακριτικά ένα πακέτο με τσάι τζίντζερ στο γραφείο μου.
Όταν μου έκανε πρόταση γάμου, ξέσπασα σε δάκρυα.
Του είπα όλη την αλήθεια για την υπογονιμότητά μου.
Αυτός απλώς χαμογέλασε, χάιδεψε το κεφάλι μου και είπε:
«Ξέρω. Μην ανησυχείς».
Η οικογένειά του δεν είχε αντίρρηση.
Η μητέρα του, Σαβίτα Μάλχοτρα, επισκέφτηκε τους γονείς μου στο Νότιο Δελχί για να ζητήσει την ευχή μου για τον γάμο.
Όλα ήταν έτοιμα.
Έμοιαζε σαν να βρίσκομαι σε όνειρο.
Πίστευα ότι ο Θεός με αγαπούσε αρκετά για να μου χαρίσει αυτή την ευτυχία, έστω και καθυστερημένα.
Την ημέρα του γάμου, με το κόκκινο λεχένγκα μου, κρατούσα το χέρι του Καμπίρ υπό τους ήχους των σεναίων στο κίτρινο φως του μικρού δωματίου στο Χάουζ Κχας.
Έκλαιγα κοιτάζοντας τα τρυφερά του μάτια.
Ήρθε η νύχτα.
Κάθισα μπροστά στον καθρέφτη, αφαιρώντας τα τσιμπιδάκια από τα μαλλιά μου.
Ο Καμπίρ μπήκε, έβγαλε τη σέρβανι του και την έβαλε σε μια καρέκλα.
Πλησίασε από πίσω, με αγκάλιασε και έβαλε το πηγούνι του στον ώμο μου.
— Κουράστηκες; — ρώτησε απαλά.
Κούνησα το κεφάλι, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.
Με πήρε από το χέρι και με οδήγησε στο κρεβάτι.
Στη συνέχεια σήκωσε το πέπλο.
Και πάγωσα…
Δεν ήμασταν μόνες.
Ένα μικρό αγόρι περίπου τεσσάρων ετών κοιμόταν βαθιά, με στρογγυλά μάγουλα και μακριές, σγουρές βλεφαρίδες, κρατώντας σφιχτά το παλιό του λούτρινο αρκουδάκι.
Γύρισα με τρεμάμενη φωνή προς αυτόν:
— Αυτό…;
Ο Καμπίρ ακούμπησε απαλά τα μαλλιά μου και αναστέναξε:
— Αυτός είναι ο γιος μου.
Μείναμε άφωνες.
Κάθισε δίπλα στο παιδί, με τρυφερότητα στα μάτια:
— Η μητέρα του… ήταν η πρώην μου, η Μίρα. Η οικογένειά της ήταν φτωχή, η γιαγιά της σοβαρά άρρωστη.
Η Μίρα εγκατέλειψε το σχολείο για να δουλέψει. Όταν έμεινε έγκυος, δεν μου είπε τίποτα.
Πέθανε σε ατύχημα όταν το παιδί ήταν δύο ετών. Τότε έμαθα για την ύπαρξή του.
Από τότε ζούσε με μια νταντά στο Τζαϊπούρ. Πρόσφατα αυτή πέθανε, γι’ αυτό τον έφερα εδώ.
Μου κοίταξε τα μάτια, η φωνή του έτρεμε:
— Συγγνώμη που δεν σου είπα νωρίτερα. Αλλά σε χρειάζομαι. Χρειάζομαι μια μητέρα για τον γιο μου. Θέλω μια πραγματική οικογένεια.
Ίσως δεν μπορείς να γεννήσεις, αλλά αν τον αγαπήσεις, αυτό μου φτάνει. Δεν μπορώ να σε χάσω.
Τα δάκρυά μου κυλούσαν καυτά.
Κάθισα στο κρεβάτι και έτεινα το χέρι μου να χαϊδέψω τα μαλλιά του παιδιού.
Κινήθηκε λίγο, τα χείλη του κινούνταν και στον ύπνο του ψιθύρισε:
— Μαμά…
Έκλαψα.
Η καρδιά μου σφίχτηκε.
Κοίταξα τον Καμπίρ, που φοβόταν ότι θα έφευγα.
Αλλά δεν μπορούσα να φύγω.
Κούνησα το κεφάλι:
— Ναι… από σήμερα θα γίνω μαμά.
Ο Καμπίρ με αγκάλιασε σφιχτά.
Μέσα από το παράθυρο το φεγγάρι φώτιζε τον ουρανό του Δελχί, φωτίζοντας το μικρό δωμάτιο του διαμερίσματός μας στο Σακέτ.
Ήξερα ότι η ζωή μου ξεκινά ένα νέο κεφάλαιο.
Ίσως να μην γίνω ποτέ βιολογική μητέρα, αλλά μπορώ να γίνω μητέρα με την αγάπη μου.
Και για μένα, αυτή η ευτυχία αρκεί.
