Είμαστε μια οικογένεια επτά παιδιών συν τους γονείς μας, από τη Δυτική Περιφέρεια.
Ο μικρότερός μας είναι στο λύκειο, και τέσσερις από εμάς έχουμε ολοκληρώσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Ένας κάνει μεταπτυχιακό και δύο ζουν στο εξωτερικό.
Καταφέραμε όλα αυτά χάρη στη σκληρή δουλειά και την αποφασιστικότητα της μητέρας μου.
Μόνη της μας μεγάλωσε, μέσα από το εμπόριο που έκανε στην αγορά.
Ζούσαμε σε σπίτι που έχτισαν οι γονείς μας.
Αν και ο πατέρας μου υπήρξε κάποτε πλούσιος, διάλεξε να μην μας φροντίζει.
Αντίθετα, μας κακομεταχειριζόταν και μας καταριόταν ακόμη και σε μικρή ηλικία.
Δυστυχώς, ο μεγαλύτερός μου αδελφός είναι τώρα ψυχικά ασθενής· πιστεύω ότι αυτό οφείλεται σε εκείνες τις κατάρες.
Ο πατέρας μου συνεχίζει να διαδίδει ψευδείς πληροφορίες σε ξένους και στην οικογένειά του, λέγοντας πως αυτός στήριξε την εκπαίδευσή μας, ενώ στην πραγματικότητα η μητέρα μου ανέλαβε όλο το βάρος.
Για αυτόν τον λόγο, η οικογένειά του δεν τα πηγαίνει καλά με τη μητέρα μου.
Είμαι νοσηλεύτρια και έμπορος, παντρεμένη σχεδόν τρία χρόνια.
Έχουμε ένα μικρό παιδί και ένα μωρό τριών μηνών.
Από την αρχή του γάμου μας, ο σύζυγός μου ήταν άνεργος.
Ανέλαβα εξολοκλήρου όλες τις οικονομικές ανάγκες: νοσοκομειακά έξοδα και για τις δύο εγκυμοσύνες, πράγματα για το μωρό, έξοδα σπιτιού—τα πάντα.
Κι αυτό δεν του ήταν αρκετό. Ζούμε στο σπίτι της οικογένειάς του, με τη μητέρα και τον αδελφό του.
Κάθε φορά που μαγειρεύω, περιμένουν να μοιράζομαι το φαγητό με τουλάχιστον άλλα τρία άτομα στο σπίτι.
Κάποια στιγμή σκέφτηκα να επιστρέψω στο πατρικό μου, αλλά η μητέρα του μου είπε πως αν φύγω, ο γιος της θα σταματήσει να μας συντηρεί.
Αυτό που δεν ήξερε είναι ότι εκείνη την περίοδο εγώ ήμουν ακόμη η κύρια παρέχουσα.
Ο σύζυγός μου με παρακάλεσε να μείνω, αλλά απέρριψε την πρότασή μου να νοικιάσουμε δικό μας σπίτι.
Διατηρώ ένα μαγαζί, το οποίο διαχειρίζομαι παράλληλα με τη δουλειά μου ως νοσηλεύτρια. Έχω υπάλληλο να το προσέχει όταν είμαι στη δουλειά.
Μετά την πρώτη άδεια μητρότητας, επέστρεψα και βρήκα χρέος άνω των 70.000 GHS λόγω κακής διαχείρισης από την υπάλληλο.
Το είπα στον άντρα μου, αλλά ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να μάθει αν κατάφερα να το αποπληρώσω.
Με τη χάρη του Θεού, ο άντρας μου εργάζεται τώρα και έχει καλό μισθό.
Ωστόσο, αρνείται να αναλάβει πλήρως την ευθύνη για τις ανάγκες της οικογένειας.
Όταν του είπα ότι τα χρήματα που μου δίνει δεν φτάνουν, αγνόησε τις ανησυχίες μου.
Πιστεύει ότι το μόνο του καθήκον είναι να δίνει «chop money» (χρήματα για φαγητό). Οτιδήποτε πέρα από αυτό είναι δική μου υποχρέωση.
Αυτή τη στιγμή, μου δίνει 50 GHS την ημέρα (περίπου 1.500 GHS τον μήνα) για το σπίτι.
Καμιά φορά, αν τελειώσουν οι πάνες του μωρού, μπορεί να δώσει 500 GHS επιπλέον, αλλά όχι πάντα.
Συχνά παίρνει χρήματα από την τσάντα μου, με την υπόσχεση ότι θα τα επιστρέψει, αλλά αυτό δεν συμβαίνει ποτέ.
Παρά όλα αυτά, λέει στην οικογένειά του ότι αυτός είναι που συντηρεί το σπίτι.
Έτσι, τώρα πιστεύουν ότι σπαταλώ τα λεφτά του.
Αρχίζω να σκέφτομαι να φύγω από τον γάμο.
Νιώθω πως η ιστορία επαναλαμβάνεται: όπως ο πατέρας μου έπαιρνε τα εύσημα για τις θυσίες της μητέρας μου, έτσι και ο σύζυγός μου παίρνει τα εύσημα για τις δικές μου.
Δεν με εκτιμά για όσα προσφέρω.
Επιπλέον, μοιάζει να ζηλεύει την πρόοδό μου.
Έχω άραγε βάσιμο λόγο να τον αφήσω;
